Tölvuna heim!

Tölvan er loks komin heim úr viðgerð. Ekki það að maður hefði mikið snert hana þessa nýliðnu viku, mestum tíma er varið úti við og þegar inn er komið reynir maður að grafa sig upp úr verstu heimilisstörfunum.

Kippök (Kristbjörg) hefur verið hér síðan á mánudaginn síðastliðinn og fer ekki fyrr en næstkomandi fimmtudag. Þetta eru beinar afleiðingar samræmdu prófanna í íslensku skólakerfi; stúlkan hefur lokið öllum prófum en skólinn er lögum bundinn að hafa ofan af fyrir 10. bekkingum fram yfir mánaðarmót. Þar til sitja bekkjarfélagar hennar á rassinum yfir alls kyns fyrirlestrum og er skýrt tekið fram á prógramminu að mæting sé skylda. En Kippök lætur ekki snúa á sig; hún nýtir tímann og skellir sér í sauðburð fram á Kjálka í Skagafirðinum. Ósköp hentugt fyrir Kjálkabúa.

Myndirnar tók ég allar í dag, Baddisavar eru í Sælulundi og stunda gróðursetningar þessi helgina. Myndirnar af Kristbjörgu og Einari og börnum voru teknar á Henglastöðum. Einar markaði, við Kristbjörg týndum skíta- og heyköggla af túni og börnin skiptu sér á milli foreldra eftir hentugleika.

Yndislegur dagur!

Nú klukkan 23 er bara eftir uppvask kvöldsins og ein ferð niðrí bragga.

Við Gunnar, Inga og Rakel frá Flugumýri, ásamt ungfrú Þórgunni, fórum í frekar svölu veðri í Varmahlíð en þegar heim var komið var líkt og við hefðum skotist inn í aðra vídd. Vetrarvíddina. Snjóslyddusuddi, austanstæður, sem þýðir að lítil börn haldast illa lóðrétt í þessu veðri. En við drifum okkur samt í Henglastaði þar sem svangar og þyrstar bornar og óbornar ær voru læstar inni vegna veðurs. Það sem hún Sólgunnur baksaði með hey og fötur og lömb, þessi litli dugnaðarforkur. Gunnar og stóru stelpurnar sýndu að sjálfsögðu líka dugnaðartakta.

Hér eru þær stöllur Inga og Rakel Eir bekkjarvinkona í fánaleik. Inga fékk hana heim en Davíð fékk að fara með Jóni Hjálmari bróður hennar heim. Svo kom móðirinn og skipti á börnum. Mjög hentugt.

Þórgunnur er enginn aukvisi. Hún hjálpaði með pitsudegið og fékk svo að hreinsa úr skálinni.

Eftir gesti og kvöldverð fórum við strákarnir aftur í Henglastaði. Þessi mynd sýnir aðeins veðrið. Rokið festist ekki á stafrænuna. Allir kuldagallar voru dregnir fram, sem og vettlingar, treflar ofl.

,,Má ég klappa? Má ég halda?" eru algengar spurningar um þessar mundir. Sauðburður gengur annars vel, sérstaklega miðað við - jújú, veðrið.

Ungfrú Æðisleg

Um daginn höfðu tveir gamlir skólafélagar frá Ameríkunni samband við mig á netinu. Bæði (Alison vinkona mín í Suður-Afríku og Howie frá Seattle) halda til á Facebook svokölluðu, svona samskiptasíðu þar sem maður safnar vinum og spjallar við þá. Nú, ég skráði mig til að sjá hjá þeim myndir og heyra í þeim, en þetta hefur haft með sér gríðarlegar afleyðingar um allan heim. Á nær hverjum degi berst mér beiðni frá einhleypum ungum mönnum hvaðanæva úr heiminum (en þó mest frá austurevrópulöndum) sem vilja kynnast mér. Sem dæmi: í gær skrifaði John Eitthvað frá BNA, hann er í fyrirsætubransanum en vill finna sér lífsförunaut og stofna með henni fjölskyldu. Af 3x3 cm myndinni sem hann sá af mér er hann viss um að ég sé sú rétta.

Ég verð að muna að skrá mig af þessum vinsældarlista sem facebook er.

1. maí

Maímánuður er upp runninn. Ótrúlegt. Mér fannst á tímabili að skammdegið ætlaði aldrei að hörfa en svo alltíeinu - púff! - maí er kominn. Ég vona að vor og sumar líði hægt og rólega.

Allt í rólegheitum hér annars, sauðburður rétt skriðinn af stað hjá gemlingunum. Drengirnir leika sér í ,,kallaleik" á gólfinu með Einari Kárasyni (ffænda mínum og vini, eins og Gunnar segir. Rétt á eftir bænunum á kvöldin segir hann svo titrandi hvíslröddu eins og hjartað sé að springa af geðshræringu, Ég essska hann Einar ffænda minn og vin minn!) Inga borðar uppáhaldsmatinn sinn, brauð með osti og Season All sett í örbylgjuofninn. Einar sýslar í fénu. Ég sest við tölvuna á milli þess sem ég týni spjarir og leikföng af gólfinu, geng frá þvotti, vaska upp, nudda slettur af gólfinu... þetta vanalega á frímorgni.

Myndir dagsins: Inga situr fyrir með fína vörubílinn sem hún smíðaði í skólanum handa pabba sínum. Strákar tveir gretta sig svo innilega fyrir myndavélina. Þess má geta að þeir voru sérstaklega ánægðir með myndina.

Myndavélin fundin

Og ég sem hélt hún væri almennilega týnd, en þá var hún bara undir stöflum af drasli í skenkskúffunni. Dæmigert. khbniuy hukfub ngy vugyvjmu ygunm cjvgkhybvchkuo8o, segir Gunnar.

Hér er allt með friði og spekt, drengir fyrir framan barnaefnið og Inga með pabba sínum í húsunum. Niðri í bragga lúrir ein þrílemba, sú fyrsta sem ber eftir að lambadrottningin kom í heiminn. Ég fór með strákana niðrí bragga í gær til að hitta lömbin og kannski gera eitthvert gagn með Einari, sem var að sprauta ærnar. Þeir sátu þrír strákarnir í garðanum með eitt lamb í einu og léku sér við það. Ætli litla loðna fjölskyldan sé ekki enn að jafna sig eftir eltinga-, bófa-, ofurhetju- osfr.leikina sem lömbin lentu í.

Hér eru svo nokkrar myndir frá helginni, nema skíðamyndin - hún er af Gunnari og Stefáni Inga á Höskuldsstöðum. Sá síðarnefndi tók Gunnar að sér allan skíðadaginn, þó svo ég marghvatti hann til að hvíla sig á pjakknum. Gunnar kvartaði ekkert.

Enn einni vikunni að ljúka. Hátindur þessarar viku er án efa að í dag hengdi ég út þvott sem þornaði á snúrunum. Hvað getur verið yndislegra en blaktandi þvottur á snúru í fyrstu almennilegu vorsólinni?
Nú, heimsókn Dorritar og fylgdarliðs í skólann á þriðjudaginn tókst afar vel. Davíð fór í leikskólann til þess eins að sjá forsetahjónin, en Gunnar harðneitaði og vildi heldur sofa út hjá pabba sínum.
Ég hef verið með hálfan hugann í Reykjavík heima hjá ömmu Nónu þar sem móðurættin stendur í stórendurbótum á íbúðinni. Á svona stundum er svolítið erfitt að sitja hérna fyrir norðan og rétta ekki einu sinni litla fingur til aðstoðar.
Davíð er myndasmiður vikunnar. Þ.e. Vikunnar. Ein myndanna sem hann tók var valin til að skreyta matgæðing vikunnar. Óttalegur kjáni var ég að senda ekki nafn ljósmyndarans með myndunum!
Nú er einn af þremur þáttunum mínum að byrja, Dirty Sexy Money /hinir eru Kiljan og Jens Dreki). Gottagó. Bæjó.

Hratt flýgur stund

Jesverðah, þessi vika minnti á eldflaug! Þvílíkur hraði á tímanum sumar vikurnar, ég er hrædd um að næstu aldamót verði upprunnin áður en ég veit af. Í morgun uppgötvaði ég að föstudagur væri runninn upp og helgin að skella á. Sem var að mörgu leiti gott, þá aðallega vegna þess að við börnin stefndum á skíði - og fórum. Ég skal ekki segja of mikið, lesendur eru örugglega orðnir saddir af skíðaumfjöllun. En mikið er þetta yndisleg íþrótt og ómetanlegar samverustundir hjá okkur fjarkanum.

Gærdagurinn var helgaður tímaritinu Vikunni. Var beðin um að vera matgæðingur blaðsins, sem var ekkert mál. Ég bakaði bara biscotti/dýfikökur, tók slatta af myndum og ætlaði svo að senda. Nema að vikan býr einungis yfir netföngum sem virka ekki og þurfti því þá margar, margar atrennur til að senda myndirnar. Það tókst loks í morgun og eftir nokkra daga verður spennandi (eða ógnvekjandi!) að sjá hvaða myndir Vikunnar fólk hefur valið til að setja í blaðið. Ætli það verði þessi?

Lágdeyða í riti

Þetta eru deyfðardagar. Ekki svona almennt í lífi mínu, mér finnst ég hafa nóg að gera með bæði vinnu, fjölskyldu, skíðin okkar (ohhhh ég er svo glöð að hafa byrjað aftur - hef ég sagt það áður?), félagslíf.... En suma daga finnst mér ekkert eiga við á þessari bloggsíðu. Hvað skal þá segja? Hvað hefur gerst?

• Sko, Harpa er farin af landinu.
• Ég frétti af fyrirhugaðri Flórídaferð Haraldsdætra í tilefni stórafmælis mömmu. Ég má víst fara með ef ég uppfylli nokkur skilyrði: fæ mér gerfineglur, tek upp reykingar, drekk kampavín og fæ mér pinnahæla. Ég er að íhuga málin.
• Stefnir í að ég verði flísalaus vegna skólamósaik-verkefnisins en einnig vegna þeirrar ömurlegu tísku í flísum á Íslandi, því flísabúðir eiga ekkert nema hvítt, svart, grátt, ljóshvítt, drappað, dökkhvítt...
• Mig dreymdi í annað sinn að brúnn skógarbjörn væri á eftir mér og mínum. Hvað þýðir það? Er ekki einhver þarna úti sem ræður drauma?

Síðast fór ég suður

Lifði af suðurferð yfir helgina með allri fjölskyldunni - börnum og manni. Suðurferðir eru allar frekar keimlíkar; yndislegar, hrikalegar, erfiðar, frábærar og alltof stuttar. Maður hittir sína nánustu en þó ekki nema brot af þeim sem mann langar að sjá. Búðarferðir (fataleysi hrjáir mig þessa dagana) koma ekki til greina (þó hljóp ég inní Hagkaup og reif einhvern bol af herðatré. Hann rétt passar). Maður borðar ljúffengan mat hjá matgóðu fólki (takk fyrir mig Dagný, Eva Rós, amma og Harpa!) og svo venjulegast náum við einni sundferð, í þetta sinn í langbestu laug bæjarins, Seltjarnarnesslaug. En toppurinn var auðvitað að hitta Hörpu móðursystur mína sem býr í sjálfu Texas, enda ferðin farin fyrst og fremst til þess.

Harpa sæta með ormana mína (öll í nýjum bolum frá frænku).

Dugnaðarfólk skellir í sig morgunkakóinu - Kári var upptekinn við lestur.

Amma sæta Soffía elur manninn á Landakoti á virkum dögum. Hún var eiturhress miðað við allt og allt.

Gunnar dýrkar stórar stelpur. Kristín systurdóttir mín er ein af þeim og fékk hún að finna fyrir hrifningu Gunnars með stöðugu áreiti.

Já sumir stækka, aðrir ekki. ,,Litla'' systurdóttir mín, hún Elva Björk er aðeins 11 ára og er búin að ná mér í hæð. Flestir krakkar bíða svona til 12-13 ára þar til þeir taka fram úr mér, ha!

Drottning er fædd

Sjáið þessa fallegu gimbur sem afi Gunnar heyrði jarma í morgun þegar hann mætti í lambabraggann. Alltaf er jafn yndislegt að sjá fyrsta lamb vorsins, þó vorið sé ekki eiginlega mætt. Ekki skemmir að hún er svort með hvítan blett á krúnunni, krúttið.

Annars stefnum við öll fimm suður á föstudaginn. Erindið er stórt - kannski ekki bókstaflega, því Harpa móðursystir mín í Texas, BNA er ekkert há í loftinu. En maður sér hana ekki á hverju degi svo best að drífa sig að finna gistingu og skipuleggja ferðina!

Bara myndir

Gunnar pósar í nýja rúminu sínu. Verst að þið skilduð ekki heyra gerfi-hroturnar sem fylgdu myndatökunni...

Inga og Eymundur njóta dagsins.

Inga byggði snjóhús með aðstoð EymÁss. Sá síðarnefndi fékk svo að prófa húsið.


Barnapíurnar með börn og hund í eftirdragi.

Laugardagur til lukku

Þennan dag höfum við fjölskyldan bæði fengið og misst. Gunnar fékk loks rúm fyrir stóra krakka, þegar heiðurshjónin á Akureyri mættu með gamla rúmið hennar Kristbjargar, tannaför innifalin. Í staðinn misstum við barnapíurnar tvær, sem hafa staðið sig með soddan prýði bæði í barnapössun og heimilisstörfum. Hinn missirinn er vel kunnugur, Eymundur Ás nýfarinn með mömmu sinni og Þórgunni hundavini (hún vill alltaf hitta fjórfættu fjölskylduna í vaskahúsinu (eða vasklausa húsinu réttara sagt)). Hún er alltaf eins, tómleikatilfinningin þegar hann fer; það þýðir þó ekki að Ásinn sé fyrirferðameiri en hin börnin, langt því frá. Í gær vildi hann samt meina að þegar hann væri hérna fengi ég að prófa hvernig er að vera með 10 börn. Veit ekki alveg hvernig hann komst að þessari niðurstöðu.

Kósíheit

Áhyggjur af framtíðarsvefnstað Gunnars Einarssonar eru fyrir bí, þökk sé bloggmenningunni og heiðurshjónunum Tóta og Birgit. Er ætlunin að þau komi með rúmið um leið og þau sækja barnapíurnar mínar, Kristbjörgu dóttur sína og Silju vinkonu hennar. Þangað til fær hann að sofa í holunni, eins og plássið milli afa og ömmu á Háó var alltaf kallað (Ég ætti að vita það, ég var komin yfir fermingu þegar ég hætti að sofa á milli þeirra).

Já, Skírdagur hefur annars verið rólegur. Ofstopaveður hélt börnunum inni í allskyns leikjum og uppákomum (þar komu barnapíurnar sterkar inn; þær pússluðu, léku ímyndaða vini og óvini, lásu, spiluðu, svo eitthvað sé nefnt). Á meðan hamaðist ég við að baka fyrir kaffið eftir messuna á Silfrastöðum. Inga missti af þessum innirólegheitum því hún gisti hjá Baddý og Svavari. Ekki fannst öllum á heimilinu það gott; Eymundur Ás sagði oft aðspurður að hann vildi ekki gera neitt nema bíða eftir Ingu svo þau gætu farið í húsaleik, hvenær kæmi hún eiginlega! Bræður hennar fundu ekki fyrir eins miklum söknuði.

Ég veit að ég hef verið með yfirlýsingar um að setja myndir á þessa síðu. Hér eru tvær frá því í dag.

Eftir að hafa unnið Kristbjörgu í gær vildi Gunnar ólmur tefla við mig í dag. Aðdráttarafl skákarinnar er gegndarlausa drápið sem leikurinn snýst um. Allavega þýddi ekkert fyrir mig að reyna að útskýra hugtakið ,,skák", hvað þá ,,mát".

Á milli þess sem Kristbjörg og Silja sinntu sínum barnapíustörfum biðu þær úti, sem var soldið þreytandi því þær lágu á gluggunum í von um að fá að komast inn. Neinei, þær vildu bara upplifa vonda veðrið, alveg satt.

Auglýsi eftir barnarúmi

Að gefnu tilefni bráðvantar Gunnar son minn barnarúm - ekki rimlarúm, þar sem hans gamla hefur verið tekið í sundur og lánað langtum yngri dreng.

Veit einhver um rúm á lausu sem hæfir stórum, duglegum, ógesslega klárum strák? Endilega bjallið.

Páskafrí og börn og fleira

Nú er algleymi páskafrísins. Engin vinna, skóli, leikskóli á morgun né alla vikuna =yndislegt. Ekki það að vinnan mín sé leiðinleg, langt því frá, en gott er að hvíla sig frá áreitinu við og við. Í dag og í gær sýndi ég örlitla viðleitni og aðstoðaði Einar við að rýja lömbin. Ekki er það nein þrælavinna, í gær dró ég til hans lömbin og horfði svo aðgerðarlítil á hann rýja á meðan svitalækir og fossar bunuðu niður andlitið á honum. Í dag vildi hann alls ekki að ég drægi til hans, kannski vegna þess að varla ársgömul lömb fara létt með að hendast með mig um króna. Ég mátti því í dag opna og loka spilinu, sem og taka upp ullina og troða henni í poka.

Jú, í dag hefði verið fullkominn dagur til að skella sér á skíði, en það koma fleiri dagar, muniði, í þessu páskafríi, ha!

Set svo nokkrar myndir af fallegu fólki, svosem eins og stjúpbróðurbörnum mínum og barnabörnum Halla Svavars-ogBaddýjar (ég er sumsé afasystir, haha!)

Halli, óskírður drengur Nónu- og Valtýsson og Hrefna Rós Gunnars- og Liljudóttir Jóhönnu.

John Mabrey Malone, 6 ára (eitt sinn kallaður ditti dóti donn, þegar Gunnar gat ekki sagt Litli .... John).

Julia Kay Malone, um 1 1/2 ára

Hvað sérðu margar undirhökur?

Lífið gengur sinn vanagang. Skóli, stundum leikskóli, uppeldi, heimalestur, stía syskin í sundur, kvöldmatur, uppvask, þvottur. Og þó ekki. Eftir tvo daga skellur á páskafrí og er það í fyrsta skiptið í mörg ár sem ég man eftir því (ég veit, þetta er einhver fötlun, ég gleymi oft að frí eru í vændum þar til þau renna í hlaðið). Ég hef ekkert þaulskipulagt hvern dag í fríinu en ég ætla allavega á skíði með ungana mína bæði í Stólinn og Hlíðarfjall. Svo ætla ég að næla mér í tvær galvaskar unglingsstúlkur á Akureyri - Kristbjörgu og Silju vinkonu - og hafa þær hjá mér í nokkra daga. Svo kemur fóstursonurinn og verður líka í einhverja daga. Semsé, stefnir í yndislega daga.

Þó það sé nú annað mál, hvað ég vildi að ég hefði vott af sjálfsaga - eða frekar sjálfsmaga - þegar kemur að mat. Fötin mín passa rétt svo og allur matur er svo góður! Og súkkulaðið maður minn! Jæja, ég er nú að verða fertug og þá er bara skynsamlegt að byggja upp ágætis fituforða til að fylla upp í allar hrukkur. Ég verð bara unglegri fyrir vikið, hah!

Ynnnndisleg helgi

Nú um helgina stóð Íþróttasamband fatlaðra fyrir skíðanámskeiði, sem Eymundur Ás og Sigga sóttu. Við börnin ákváðum að nýta tækifærið og skella okkur með. Enginn sér eftir því! Hlíðarfjall er frábært skíðasvæði til að byrja með börn. Eftir fyrstu ferðirnar slepptu strákarnir alfarið mömmu sinni og fylltust áður óþekktu öryggi og sjálfstæði í barnabrekkunni. Töfrateppið sló í gegn (gúmmífæriband sem flytur allskyns snjófarartæki (skíði, þotur, sleða, skíðasleða) upp nokkra tugi metra), þeir fóru örugglega 40 ferðir bara í dag. Við Inga náðum að skjótast tvisvar í stólalyftunna, sem var ósköp notalegt því ég get vanalegast lítið sinnt henni í brekkunni þar sem strákarnir þurfa stöðuga gjörgæslu. Inga hinsvegar naut góðs af félagskap Eymundar og Lilju, elti þau á röndum um allar trissur og lærði heilmikið af því. Á meðan öllu þessu stóð þjónaði Sigga mörgum hlutverkum; hún tók myndir, gætti fatnaðar, leit eftir drengjum og margt fleira.

Við gistum hjá Birgit, Tóta og börnum, eða réttara sagt gistum við án Birgit, Tóta og dóttur, því aðeins strákarnir voru heima. En það var nú í fínu lagi. Niels var alger herramaður að vanda, jós úr viskubrunni sínum (drengurinn er gangandi alfræðiorðabók!) en átti pínu erfitt með að gúddera lítinn, bardagaglaðan fjögurra ára gamlan mann.

Æi, mikið er ég fegin að ég spanderaði í þessi skíði hérna um daginn.

Eymundur Ás og Lilja á hvínandi ferð. Ekki er hægt að segja að drengnum leiðist.

Þessar myndir tók Sigga á laugardeginum, þetta var ein síðasta ferð Gunnars með mömmu sinni.


Eymundur Ás á töfrateppinu að næla sér í snjó.

Hið stórmagnaða töfrateppi með innbyrðis Gunnar grallara og Íris tískufrömuð. Þessi er örugglega tekin rétt áður en ég fór úr úlpunni og spókaði mig beraxla í ullarvestinu. Sú hegðun uppskar nokkurt gláp og vott af sólarbruna (ég veit, Sigríður!)


Eftir skíði skruppum við öll í sund og eftirá gláptum við á endurnar hjá lauginni.

Hann á afmælídag!

Nú eru heil sex ár síðan ég kom stóru höfði Davíðs í heiminn með hjálp góðrar ljósmóður og lyfja.

Í dag héldum við svo upp á daginn með öllum strákunum á stóru deildinni - 2002 og 2003 árganginum - sem og frændfólki og fáeinum fleirum. Eitthvað var mikið að gera því ég tók bara hreyfimynd af afmælisveislunni sjálfri, sem er skömm því allir 16+ gestir mættu í búningum! Hér eru allavega fáeinar myndir af frábærlega vel heppnuðu afmæli þar sem enginn meiddi sig, engir rifust og ekkert brotnaði. Það helltist ekki einu sinni niður!

Davíð í nýju náttfötunum frá Kárabörnum, með Magnúsi Árna leikskólafélaga.

In aksjón. Þeir fremstu kubbuðu tæknilegó á meðan hinir voru í sínum eigin heimi.

Uhhh, Bubbi sjóspæder?

Sigga og börnin hennar tvö

Góði drekinn, eins og Þórgunnur sagði.

Lumbrað og lamið

Fór með börnin á bíó eftir yndislega skíðaferð í Tindastólinn. Sáum Ástrík og Steinrík sem fóru á Ólympíuleikanna. Það var lán í óláni að Inga varð heiftarlega veik með háan hita og hálsbólgu, því okkur Davíð blöskraði svo ofbeldið! Það er bara ekki það sama að sjá fólk lúskrað og lamið og kýlt í loft upp þegar það er alvöru. Miklu betra að sjá teiknimyndapersónur lenda í svona útistöðum. Við Davíð vorum dauðfegin að fara út í hléinu en Gunnar sagði uppáhaldssetninguna sína "mér er sama, mér finnst myndin flott!"

Inga er ennþá slöpp - hiti, hausverkur, hálsbólga. Blessað barnið vinnur hörðum höndum við að koma sér upp glæra lúkkinu.

Ó, hún Drífa mín!

Við börnin erum komin heim. Börnin sofnuð og ég sest fyrir framan tölvuna. Einar líklegast rétt að syngja lokalögin fyrir Egilsstaðabúa og á eftir ferðalagið heim í nótt.

Við Drífa nágrannakona mín með meiru, héldum matarveislu í Mannlausa Klúbbnum okkar, þ.e. þegar menn okkar að heiman í kórferðalagi og við eldum eitthvað svínslega gott sem inniheldur a.m.k. mikinn hvítlauk. Drífa er ein af þeim konum sem ég hef óbilandi matarást á. Í kvöld bauð Drífa í eftirfarandi rétti:

• ofnbakaðan kjúkling með barbekjúsósu
• 40 hvítlauksgeira kjúkling (nahamm!)
• sætar kartöflur og fleira grænmeti steikt í balsam ediki (úúúh)
• spínat með hvítlauk, rúsínum og ristuðum furuhnetum (ahhhh)
• ofnsteiktum kartöflum
• tómatsalati með allskyns lauk, papriku, feta og sólþurrkuðum tómötum (slurp)
• piparostasósu með miklu soði úr hvítlaukskjúklingnum (slu-u-urrrrp)
• Í eftirmat: ís með volgri mars-súkkulaðisósu (spring!)

Já, ég er eins og kópafull urta á sólarströnd eftir kvöldið. Ég hlýt að sjá til gólfs þegar líður á næstu viku.

Amma Soffía

Loksins sinnti ég tilfinningaskyldum og hringdi í föðurömmu Soffíu. Hún er nú til húsa á Landakoti, fer þó stundum heim um helgar. Ég sagði börnunum að amma Soffía myndi orðið ekki allt, hún til dæmis man ekki hvað þau heita lengur. Ég veit það, sagði Davíð, hún kallaði mig Óla síðast þegar við fórum í heimsókn. Og ég sem var að velta því fyrir mér hvort þau ættu að vita svona lagað, að amma væri orðin óttalega gleymin. Í samtali okkar ömmu sagði hún mér að hún ætti herbergisfélaga. Ég spurði hvort þetta væri ekki ágætis kona -jújú, sagði amma. Eruð þið á svipuðum aldri, spurði ég. Hvað ertu gömul, spurði amma konuna sem greinilega var viðstödd. Æi, ég man það ekki!, svaraði konan og þær báðar hlógu dátt.

Aukastarfið mitt

Fyrir nokkrum árum, á hjónaballi, var mér lýst sem fjölmiðlafulltrúa Flatatungu. Í gærkveldi sinnti ég þessu hlutastarfi mínu þegar ég fór á fund félags sauðfjárbænda í Skagafirði og tók á móti útskornum hrút með nafni okkar Einars á. Blakkur, sonur Rúðubrots og einhvers sæðingahrúts frá Borgarfirði, var stigahæstur fullorðinna hrúta 2007. Hér sjáið þið þennan glæsta grip. Fundargestir dásömuðu hornalag hans en veittu nafni móður hans sérstaka athygli .

Fór í dag í Krókinn, hitti langömmuna og langafann - ótrúlega ungleg miðað við titla, en æi verð að hætta því uppáhalds spjallþátturinn minn er byrjaður! Kiljan. Síjú.

Fleiri myndir

Jódís og Inga nýkomnar niður. Fyrir aftan Ingu sést svo í Sigfríði og Gunnar á niðurleið.

Sigfríður með sinn hvoran guttann á lærum sér.

Af hverju í #$%"! kem ég ekki fleiri myndum á síðuna?

Loksins komumst við börnin á skíði með skíðalyftu - þó að það hafi verið öllum hollt að byrja á nýjum skíðum í Vallarmýrisbrekkunni hér heima, með tilheyrandi þrammi upp til að getað rennt sér niður. Við fórum út á Tindastólssvæðið í trússi með Sigfríði svilu og öllum Kárabörnum. Yndislegur dagur!

....................................

.............................
............................................
................................
.............................
Svona er hljóðið úr mér í dag, svona hressilega raddlaus þökk sé hálsbólgu (og kannski ögn af söng á þorrablótinu). Fór heim úr skólanum eftir tveggja tíma kennslu og lagði mig í 3 tíma! Mér leið eins og blöndu af ábyrgðalausum unglingi og glæpamanni sem er við það að vera staðinn við iðju sína. Að leggja sig í 3 tíma um miðjan dag! Fussumsvei og þvílíkt og annað eins! Mikið andskoti var það gott.

Annars er aðalfréttin sú að amma mín Nóna er orðin langalangamma! Og Baddý og Svavar langamma og langafi. Og Halli fósturbróðir minn orðinn afi!! Já, Nóna "litla" eignaðist undurfagran son í gærkveldi. Innilegar hamingjuóskir, litli drengur, með komuna í þennan heim.

Þorrablót

Mikið er þorramatur góður, hann verður alltaf betri með hverju árinu. Í fyrsta sinn hlakkaði ég til að borða súrmat, eitthvað sem ég hundsaði fullkomnlega fyrir 10 árum. Þetta er enn eitt merkið um aukin þroska. Geiri var æði eins og vanalega, nú hef ég bætt við háværu "OgSVO!" á undan öllum lögum sem ég raula, auk þess sem ég tek ennþá "OgSóló!!" á undan öllu tralli. Einstakur performant hann Geirmundur Valtýsson.

Ég er enn að jafna mig á að við Einar partíljónapar lentum í næstu þorrablótsnefnd. Eitt hef ég þó ákveðið, ég ætla fá í gegn að sérstakir skemmtiverðir séu ráðnir. Þeir eiga að sjá um: 1) að enginn fari með vökva á dansgólfið (ojj klístrið!), 2) að kjaftaskar og símafíklar þegi yfir skemmtiatriðunum og 3) að allir séu sómasamlega girtir þannig að maður þurfi ekki að hafa naríur annarra fyrir augum þegar maður raðar í sig þorramatinn. Lifi Solga Drottning!

Ofursætur öskudagur

Yndislegur dagur, þessi sem er rétt liðinn. Ég og drengirnir mínir brunuðum norður á Akureyri eftir vel heppnað öskudagsball á leikskólanum. Ég að sjálfsögðu gleymdi myndavélinni, en Sigfríður svila mín beitti sinni grimmt. Ætlunin var að sækja frumburðinn en hún hafði um morgunin sungið sig inn í hjörtu Akureyringa, með hjálp Kristbjargar Þórarins- og Birgitardóttur, og fengið að launum tæp 3,5 kg af sælgæti. Svo átti að renna sér svo á nýju skíðunum uppi í Hlíðarfjalli. Nú, fjallið rétt lokaði þegar við renndum í hlað, vegna hvassviðris. Þetta fannst börnunum ekkert alslæmt því þá gátu þau farið aftur heim til Kristbjargar og fjölskyldu og létt á fyrrnefndum 3,5 kílóum. Nú þegar klukkan nálgast eitt að nóttu eru u.þ.b 2 kg eftir.

Nammi-fyrir-söng-hefð Akureyringa er stórskemmtileg og stemningin sem myndast frábær. En ég er enn í losti yfir magninu sem þrjár stúlkur fengu á einum morgni, rétt um 10 kg til samans! Ég veit ekki hvort er verra, óhóf akureyskra fyrirtækja (á sumum stöðum fékk hver krakki poka með 3-6 stk. af nammi í) eða að ég er búin að smakka á 3 súkkulaðistykkjum og einni lakkrísrúllu! Hvernig á ég að geta passað nammiátið næstu daga, ha? Í hvað á ég að fara á þorrablótið, ha, ekki stækka minnkuðu sparibuxurnar mínar á næstunni, ha!
Að lokum, ég veit að ég sendi slóðina á einhver netföng en ég má til með að benda á stelpurnar mínar á Akureyrarsíðunni,
http://akureyri.is/frettir/2008/02/06/nr/9704. Yfir og (smjatt-sjmatt) út.

Á skíðum skemmtég mér?

Andleysi lýsir helst síðustu dögum mínum. Ég kemst með glans í gegnum daginn, þ.e. sinni vinnu, börnum, manni, hef í þau síðarnefndu mat og hrein föt en ekki er smuga að ég nenni að þvo eða þrífa. Eða að ég finni eitthvað gáfulegt að skrifa. Eða segja mömmu einhverjar fréttir þegar við tölum saman í tölvunni yfir dynjandi barnaefni sjónvarpsins og jafnvel fréttir á Rás 1. Allavega kvartar mútta greyið yfir áreitinu.

EN, ég veit hvað ég ætla að gera í vetrarfríinu sem byrjar á öskudaginn. Ég ætla að skella mér norður til Akureyrar á þriðjudaginn í þeim tilgangi að ferja Ingu svo hún megi njóta Öskudagsins þar, undir leiðsögn Kristbjargar Tóta- og Birgitardóttur og Silju vinkonu hennar. Á sjálfan öskudaginn fer ég með drengina á leikskólaballið (hólímólí, ég hef ekkert hugsað um búning fyrir mig!) og skelli mér svo aftur norður til að nálgast frumburðinn. Og fjárfesta í skíðabúnaði á börn og móður. Svo næstu daga verð ég náttúrulega að nota búnaðinn!

Mynd dagsins: hélt ég ætti gamlar myndir frá Kerlingarfjöllum en í staðinn rakst ég á eina góða af okkur John og Matta í Noregi árið..... 1982 held ég. Það var á síðustu öld.

Æi! Sjúkk! Æi! Sjúkk

Jújú, auðvitað er maður ögn spældur að komast ekki suður, en mér finnst ég hafa grætt heila helgi! Tilhugsunin um að eyða ómældum klukkustundum í hægfara bíl í kafaldsbyl með einum manni og þremur börnum, var ekkert sérstök. Eiginlega hryllileg. Og í staðinn fyrir þetta tilbúna fangelsi (þetta með bílinn og snjóinn og börnin og allt það) fæ ég að vera heima hjá mér og taka til hendinni, þurrka af u.þ.b. 2 kg af ryki, ganga frá Hreinþvottafelli, finna gólfið aftur, skrúbba verstu blettina af því... Kannski maður ætti bara að láta sig gossa suður á bóginn.

Las í Nat´l Geographic að hátt í einn fjórði háskólanema í Bandaríkjunum nota Ritalín og önnur athyglisbrestslyf til að skerpa á minni og athygli.

Ó þessir englar!

Æi hvað lífið er yndislegt - þegar það er gott. Þriðji sonurinn er hjá okkur og eins og getur gerst hafa ýmis mál s.s. klögu- og slagsmál, eignarhaldságreiningur, óvægin gagnrýni, uppnefningar, pirringur ofl. komið upp á. Á þeim stundum stendur maður í stöðugum sættaviðræðum og/eða skömmum og maður verður misvongóður um að hægt sé að sætta stríðandi fylkingar. En nú eftir hádegi hef ég farið í langa sturtu, fengið mér svo kaffi og súkkulaði og setið við tölvuna án þess að skipta mér af þessum elsku ormum. Þau eru nefnilega í húsaleik inni í aukaherbergi, þar stjórnar Inga ströngum skóla þar sem drengir þurfa að draga til stafs. Ekki heyrist píp - nema leiðréttingar kennarans. En bittinú, bætist nemandi í hópinn, Sólgunnurin komin og þá leggja nemarnir fljótt niður skólabækur. Hljóðstyrkurinn eykst með hverri mínútu með tilkomu Þórgunnar og kennarinn býr sig undir flótta suðreftir.

Í gær bökuðu Inga og Eymundur djöflaköku sem varð að fá djöflaandlit. Svona til að útskýra skreytingu á kökunni og andlitin í kring.

P.S. Takk Guð og gaddur fyrir æðislegt, almennilegt, ekta vetrarveður. Höfum þetta svona áfram.

Ha? Ertað tala við mig?

Ég held ég sé mögulega með einhverja þroskafroska-röskunarheilkenni. Suma dagana virðist ég ekki hugsa um neitt. Sest fyrir framan tölvuna, til að skrifa einhver rakin gullkorn sem spretta upp úr mínum stórfenglega heila. En ekkert kemur, þetta er svona svipuð tilfinning og að opna goslausa gosflösku = Zh. Ekki PZZZZZZZZZZHHHHHHHH!!!!!!

Ég ætla bara að halda áfram að hugsa um árshátíðina, nemendur, kennslu, börnin og manninn, námskeið, kvöldmat, innkaup, Sögur úr síðunni, þrif, þvott... Set svo aðra (af tveim, já) myndina sem var tekin í 4 ára afmælinu á sunnudaginn.

Hm... hvað skal segja?

Æi, ég hef opnað þessa síðu reglulega síðustu daga en ekkert hefur viljað skrifast á skjáinn, því ég hef ekkert verið að hugsa um neitt sem mætti rata út á hið víða net. Þó get ég talið upp nokkur atriði sem eiga eitthvert pláss í hugsunum mínum:

• Árshátíð Varmahlíðarskóla á föstudaginn 18. janúar - minn frábæri 8. bekkur æfir á fullu leikrit sem er að mestu fimleikasýning. Sú minnir á árshátíðir fyrri ára þegar einmitt fimleikarsýningar voru plássfrekar, nánast allir í skólanum fóru handahlaup, allavega í það minnast kollhnís og sumir hoppuðu í hringi af trampolínum. Þetta verður að sjálfsögðu langbesta atriðið. Að mínu mati.
• Afmæli litla drengsins míns - sá verður 4 ára á mánudaginn. Ótrúlegt. Ég á ekki lengur lítið barn. Ekki það að klukkur klingi, en ég finn samt fyrir örsmárri eftirsjá af ungbarna-aldri afkvæma minna. Á morgun verður haldið upp á herlegheitin, ég vona að drengurinn verði ekki spældur þegar allir gestirnir eru mættir, því þrátt fyrir margendurteknar ítrekanir verður ekki öllum strákunum á deildinni hans boðið.
• Undurfallegt veður í dag og síðustu daga - himininn sýnir ný listaverk á hverjum degi, með aðstoð fjallanna.
• Söngprógram Karlakórsins Heimis helgað Stefáni Íslandi - komst ekki á þrettándahátíðina vegna stórafmælis Birgit á Akureyri, en ég VERÐ að komast á þessa tónleika. Af hverju? Tjah, mannstu Eva Rós eftir Stefáni þegar hann bjó gamall maður fyrir ofan ömmu og afa á Háaleitisbrautinni? Hann á það örugglega skilið að ég kynnist annarri hlið af honum en maður gerði á Háó. Blessaður maðurinn.
• Nýtt ár og nýir tímar - þetta ár skal einkennast af bullandi bjartsýni og jákvæðni!

Ekki - meira súkkulaði, takk.

Þvílíkt afrek, í gær hélt ég mig frá sykri í heilar - hvað var það nú langt? - 12 kl.stundir! Já, í dag entist ég til um 2 leytið.... Á þessu sykurstigi máls sé ég ekki alveg hvernig ég á að passa aftur í allar buxurnar mínar á næstunni. Ætli ég verði ekki að fara stunda þessar stöðugu gólfæfingar eins og börnin, þau gera ógrynni af krefjandi líkamsæfingum hér inni. Allt frá kollhnísum og handstöðum í eltingaleiki í kringum og upp á húsgögn. Ég er viss um að súkkulaðikeppirnir rynnu af mér.

Í aldanna skaut..

Gleðilegt árið og allt það og þá er það frá. Ekkert markvert gerist þessa dagana, mamma farin, skólinn byrjaður á ný, sem og leikskólinn, hrútarnir farnir að hægja á sér... Jú annars stefnir í stórmerkan atburð. Eftir 10 daga á Gunnar nokkur Einarsson fjögurra ára afmæli. Og mikið hlökkum við öll til, þó síst Davíð sem vill alls ekki að piparkökuhúsið verði etið í afmælisveislunni. Og ég sem ætlaði að spara mér baksturinn.

ATH ATH - engin messa í dag.

Ekki fer mikið fyrir messuferðum þessi jólin. Messufall varð á Silfrastöðum í dag, sökum gargandi roks enn eina ferðina. Skellti mér í gönguferð milli bæja, svona til að prófa aðstæður - ég hafði mig fram og til baka slysalítið (flaug að vísu flöt á bakið í drullusvað, nema hvað). Annað verður þó sagt um Týra Prins Depils- og Perluson, hann fauk allavega þrisvar útaf veginum. Blessað litla skinnið. Auðvitað á maður ekki að hlægja að litlum hvolpi þegar hann fýkur eins og borðtuska niður af vegkantinum, en fyrst hann hafði sig alltaf aftur upp á veginn var nú ekki hundrað í hættunni, ha.

Hvað ætli maður sé búinn að innbyrða mörg kíló af hreinu súkkulaði um hátíðarnar? Aðventan meðtalin? Þetta er fáránleg spurning, svona álíka heimskuleg og: hversu mörg grömm er hamingjan?

SILFURBRÚÐKAUP

Já, í dag er merkisdagur. Í dag eru liðin heil 25 ár síðan mamma rétt kláraði að sauma á sig skautbúninginn. 25 ár síðan John gaf henni gullin til að skreyta hann, þ.e. búninginn. 25 ár síðan glumdi í tröllagrýlukertunum á Njarðvíkurkirkju þegar þau hrundu til jarðar - svona eins og til að leggja áherslu á orð prestsins (hvað hét hann nú?). 25 ár síðan geggjaðasta partý var haldið í offiséraklúbbnum uppá Velli. Til hamingju með brúðkaupsafmælið, mamma og John!!

Gleðilega hátíð

Nú nálgast miðnætti á aðfangadagskvöld. Lambahryggurinn etinn, ísinn slurpaður, uppvaskið frágengið, jólpappírsflóðbylgjan hamin, nýja dótið handfjatlað, börnin meðvitundarlaus. Nú sitjum við mamma bara frammi í stofu, báðar í hálfgerðu ofurátsmóki með sæluglýju í augunum. Þetta hefur verið ósköp notalegt kvöld. Hrósið fá börnin, sem fengu ekki hina stórvarasömu pakkasýki, en eftir að Inga þjáðist svo heiftarlega á fjögurra ára jólunum sínum að hún gat engan veginn notið sín, hefur sagan um hana verið óspart notuð í forvarnarskyni.

Úps, rétt nær dottaði fram á lyklaborðið. Líklegast merki um að skrifa sig út. Góða jólanótt.

Nú er komið nóg.

Síðasta Silfrastaðakirkjukórsæfingin er yfirstaðin, var haldin í gær á Uppsölum eins og vanalega. Og eins og vant er var fyrst drukkið kaffi og jólate með fjölbreyttu meðlæti hjá Sólveigu, síðan æft og svo aftur drukkið kaffi og te . Kóræfingar á Silfrastöðum eru með yndislegri stundum sem ég veit. Frábær félagsskapur, fjörugar samræður, gott kaffi og meððí, góður söngur (allavega segir mamma það, sem hefur mætt á jólaæfingarnar þegar hún er á landinu. Hún hefur verið útnefndur Aðdáandi Númer Eitt eftir lofsyrðin frá því í fyrra).

Eitthvað eru börnin farin að lýjast á piparkökubakstri. Reyndi að fá þau til að skella mótunum á deig í morgun þar sem kökudúnkurinn er tómur í annað sinn. Þetta er líka orðið gott, þessi bakstur fyrir jólin. Nú má bara einbeita sér að þrifum - skafa deigið af gólfunum, skrúbba glassúrsputtaförin af veggjunum, pússa smjörlíkiskáfið af sófasettinu...

Svona gerum við er við straujum okkar þvott.

Eitthvað hlýtur amma Ida að hafa áhrif á börnin, Inga Einarsdóttir anti-tiltektarpersóna er að þrífa eldhúsvaskinn!
Nýstigin heim úr skólanum þar sem dagurinn fór í að undirbúa Litlu-jólin og fríið sem fylgir. Skrítið, þegar frí er í vændum þá er stundum ekki vinnufriður fyrir tilhlökkun. Ég er almennt að tala um nemendur en ætli við kennarar séum mikið skárri.

Já, amma Ida er sumsé mætt, er í augnablikinu að brjóta saman þvott og talar um að strauja krumpaðar flíkur. Hljómar yndislega í mín eyru. Ég ætla að hlusta á suðið í gufunni.

Hæ hó jibbíjei og jibbí jei

Já, mamma mætt á Frón og stefndi hingað norður á miðvikudaginn. En svo hafa plön breyst því hún ætlar að koma á morgun, sólarhring fyrir áætlun! Hugsar maður „frábært!”? Já, í allt að hálfa sekúndu því svo taka við hugsanir á borð við, „sjitt, á eftir að skúra gólfin! sjenever og búa um rúmið hennar! og heilagir hollendingar þvo nokkrar vélar!” Hvað er að eiginlega?? Ég ætla að þrífa á mér heilann og má burtu þessar anti-mömmu hugsanir. Svei, að láta þrifnaðarhugsanir ganga fyrir tilhlökkuninni um að fá hana mömmu mína.

En brátt koma jólin og hvernig veit ég það? Buxur hafa þrengst eftir aðventusmakkið og ístran er farin að blómstra. Hún verður orðin sæt um áramótin.

Allt er hljótt..

nema yndislega þvottavélin mín. Hún er komin heim úr viðgerð, er á 5. vélinni sinni í dag. Ég saknaði hennar mun meir en tölvunnar sem fór á sama tíma í yfirhalningu.

Ég hef róast eftir síðasta sólarhinginn, jólakvíðinn er í rénum (vonandi), svefninn stefnir í rétt horf (held ég). Ég komst lifandi frá aðventukvöldi Varmahlíðarskóla, sem gekk nokkuð vel, en það sem gerir útslagið, það sem virkar sýrudrepandi á sálarmagann er að ég fór norður í dag og afgreiddi nokkrar jólagjafir. Sankaði einnig að mér alls kyns ósóma sem passað gæti í ýmsan fótabúnað, u.þ.b. ellefu talsins (er einhver innan 10 ára að lesa þetta?). Nú má jóladagatalið húrra á sínum hundraðfalda hraða í átt að jólum.

Og nú er amma Ida í flugvélinni....

Ef ég væri ríkur.... af hugmyndum

Þetta eru strembnir dagar. Þarf að finna skemmtilegan, jólalegan texta til að lesa fyrir jólaskemmtun skólans annað kvöld. Sem ég finn ekki. VERÐ að koma upp með stutt (fjúkk!) en gott skemmtiatriði sem minn bekkur getur flutt á litlu jólum 20. des, helst í síðustu viku. Finn ekkert. Hvernig get ég verið svona hugmyndasnauð? Hvar er jólaandinn og getur hann ekki skellt í svosum smá atriði handa mér?

Annars er allt óbreytt. Smákökuhólarnir vaxa hægt og bítandi, þökk sé Ingu sem hefur uppgötvað töfra baksturs en ekki frágangs. Óskírður hvolpurinn skilur enn ekki að hann er ekki eins velkominn inn á heimilið eftir að hann lærði að hlaupa um allt. Jólakortin kúra róleg í kassanum sínum, ásamt gjöfunum ætluðum ameríska skyldfólkinu. Allt nema eitt: allir fóru ofurstilltir og prúðir upp í rúm og steinsofnuðu, löngu búin að velja skóna til að stilla út í glugga. Það er þó eitthvað gott við aðdraganda jólanna.

Piparkökuhúsameistari óskast.... eða ekki.

Ótrúlegt. Heimilið var tölvulaust í nær viku og ég saknaði hennar nær ekkert. Hún kom heim í gær en ég fylltist ekki af djúpstæðri þörf fyrir að nettengjast við umheiminn. Fékk þá vitneskju að allar ljósmyndirnar (þó nokkur hundruðir) hefðu komist af gamla, úr sér slitna harða diskinum yfir á hinn nýja. Fjúkk. Hvað ætli ég hafi predikað oft yfir múg og margmenni um mikilvægi þess að taka öryggisafrit? Óteljandi sinnum? Hefði þurft að taka glósur á eigin fyrirlestri.

Við börnin skreyttum piparkökuhúsið. Það er svoldið skondið. Húsið. Það ber þess öll merki að verktakinn hafi sneytt fram hjá öllum reglum og viðurkenndum vinnuaðferðum. Engin formleg teikning var gerð af byggingunni, veggirnir eru skakkir, sveigðir og sumir brotnir (duttu óvart í gólf). Gluggarnir eru mishátt frá jörðu og af ýmsum stærðargráðum, þakið nær næstum niðrá bakkann, glassúrsskreytingin er eins og eftir parkinsons-klúbbmeðlimi. Það er sumsé æði. Nú er bara nammið eftir - ef það ratar ekki í meltingarfæri afkvæmanna.

Góðu fréttir dagsins: Afidonn er búinn að panta flugfar, JIBBBÍÍÍÍÍÍ!
Slæmu fréttir dagsins: Afidonn dró lappirnar nógu lengi til að ná ömurlegustu tímasetningum á flugfari, 23. des til landsins og 29. til baka. Jæja, hann kemur þó og gleðst ég yfir því.

Ég elska þig, sjónvarp

Hvað gerðu foreldrar á helgarmorgnum fyrir barnatímann? Þegar þeir vildu kúra eilítið lengur, eða klára uppvask gærdagsins, eða lesa eitthvert blaðið? Æ já, annaðhvort hentu börnunum út eða skipuðu þeim að leika sér. Allt er gott í hófi, barnaefni meðtalið. Ég kann ekki við að hallmæla því of mikið því ég man svo vel eftir sælutilfinningu þeirri að vakna á laugardagsmorgnum hjá Hörpu móðursystur og glápa á teiknimyndir. Hún, Dabbi sonur hennar og eiginmaður bjuggu upp´á velli og buðu mér stundum í gistingu á vindsæng í stofunni - fyrir framan sjónvarpið! Hmmm, svo kemur það mér alltaf á óvart hvað ég get verið mikill sjónvarpssjúklingur...

Prógram dagsins: piparkökubakstur með börnunum, sund eftir hádegi og köfffélagsferð í þeirri veiku von að enn séu til jóladagatöl sem mamman gleymdi að spá í!

Jólaundirbúningur er formlega hafinn!

Við Helga tengdó, Sigga mágkona, börnin og auperan fengum að skera út í laufabrauð í gær. Mikið er það nú góður siður, að koma saman og dúlla yfir einhverju sem verður svo etið í stórum stíl um og yfir jólin. Sem betur fer þarf ekki að senda mömmu og John þeirra sex eintök eins og fyrri jól, því von er á þeim heiðurshjónum. Þetta hafa nú ekki verið beint laufabrauð sem þau hafa annars fengið frá mér heldur frekar laufabrauðsagnir, eftir allan flutninginn.

Það er svo gott að komast út úr kennslustofu með nemendur. Fór með 4. og 5. bekki út að teikna fjöll. Allir endurnærðir af súrefni og blýantsfjöllin stórfín í kjölfarið. Þarf að finna upp fleiri haldbær útiverkefni fyrir mínar námsgreinar, allavega ensku og myndmennt. Sé ekki alveg að skólayfirvöld leyfi mér að fara út með tölvurnar.

Tjútt og trall

Uppskeruhátíð sauðfjár- og kúabænda tókst vel, allavega að mínu mati. Söngurinn hjá okkur Gunnari var að okkar mati mikil skemmtun (þetta heitir að setja sjálfsöryggið á oddinn), pistill kvöldsins fyndinn, maturinn góður, félagsskapurinn fínn. Geirmundur hamaðist við að halda upp stuðinu, ég dansaði á við 4 eróbikksjúklinga. Toppurinn var þó þegar mótleikari minn í smá leikþætti, stór og mikill, myndarlegur og virðulegur karlmaður, tróð sér í brjóstahaldara, kjól og jakka við með slíkri einlægri fegurð að ég hélt ég mundi æla af hlátri. Ég held bara að ég hefi ekki hlegið svona heiftarlega síðan fyrir fall kommúnismans.

Einar og Inga fóru rétt í þessu að líta á hana Stjörnu hennar Ingu sem er í tamningu hjá Keldulandshjónunum. Vonandi færa þau góðar fréttir, að brúklegur smalahestur sé í mótun.

Eins og sextán barna móðirinn frá Ólafsfirði sagði...

Suma daga skil ég einfaldlega ekki hvernig stendur á því að ég er umkringd börnum, eins og þau geta verið fullkomnlega óþolandi. Frá morgni til kvölds, í vinnu og heima.

Suma daga finnst mér barnastússið vera köllun - bara ekki í dag.

Í dag halda bandaríkjamenn upp á þakkargjörðarhátíð. Mamma og Afi Donn eru í Dillon, Montana hjá Ditta Donn, Julíu og foreldrum þeirra. Þori að veðja að cajun kalkúnninn þar verði gleypilega gómsætur. Fattaði það um daginn að það skiptir litlu máli hvenær ég held mína þakkargjörð, það er bara mikilvægast að finna fugl og fá alla á staðinn.

Risaborgin

Þriggja nátta ferð til höfuðborgarinnar er stórferð fyrir Tungufjölskylduna. Mikið er gaman að vera í Reykjavík og ekki skemmir fyrir þegar maður fer ekki á kaupkenderí. Markmið mitt var að sinna sem flestum ömmum, komast í fáeinar aðrar heimsóknir og fara í Þjóðminjasafnið. Þetta tókst. Og nú kemur prógrammið:
Sigga-langamma á Akranesi (gistum þar) - ég og börnin í Kringluna en Einar til Víkur í Mýrdal - löbbuðum til Ömmí Háó - strætó til ömmu Soffíu og Hálfdáns - Esther og María - Dagný, Kiddi og börn - Eva Rós og Jói (þar gistu Inga og Davíð) - Halla Þorbjörns (þarsem restin gisti). Laugardagsmorgunin fórum við 3 í sundlaugina á Seltjarnarnesi (frábær) - Eva Rós og Jói/hádegisafmæli til heiðurs 12 ára Anítu - Þjóðminjasafnið - Sigga, Lúðvík og synir - Pítan - Amma í Háó (hittum líka Heimi þar) - heim til Höllu í gistingu. Sunnudagurinn var svo ósköp fábreyttur, skrölt heim með gjafagrindurnar.

Takið eftir takið eftir: við fórum ekki í Tójsaröss.

Þúsund ára gamlar spýtur

Fer suður á morgun, nanna-nanna-nanna! Já ég hlakka hrikalega til, er rétt við það að springa. Á dagskránni: hitta skyldmennin, þá helst ömmurnar tvær lasburða og sjúkrahúslegnar. Leyfa börnunum að upplifa strætó, fara með mann og börn í Þjóðminjasafnið og tek svo sundfötin með til öryggis. Annars hefur álit mitt á því mæta safni þjóðminja dalað eftir uppsetningu á sýningunni Á efsta degi. Hún sýnir útskornu fjalirnar sem fundust í Flatatungu og Bjarnastaðahlíð. Nú hefur sú stefna verið tekin að kenna fjalirnar einungis við Bjarnastaðahlíð og sé minnst á Tungu er sagt að fjalirnar hafi fundist í þakklæðningu útihúsa. Gunnar tengdó hafði þær fyrir augunum á hverjum morgni fyrstu 11 árin sín, því þær voru fyrir ofan rúmið hans í baðstofunni. Nenni ekki að fara út í lítt rökstuddar kenningar um að fjalirnar hafi verið í Hólakirkju (sem tengdaforeldrarnir eru afar ósammála um). Aðalmálið er að ef fræðimenn safnsins beygja staðreyndir til að passa í þessa sýningu, er ekki þá nokkuð víst að slíkar beygingar - sögufalsanir - geti gerst aftur? Eða hafi gerst?

Börn börn börn

Suma daga þegar mann langar helst að kyrkja léttilega þriðja hvern nemanda, skilur maður ekki hvernig í Guðmundi maður lenti í kennslu. Ég sem var yfirlýstur anti-kennari frá 8 ára aldri síðan Hreiðar Stefánsson reyndi að fá bekkinn til að ganga hljóðlega niður stóra stigann í Langholtsskóla en tókst ekki. Og ef honum tókst ekki svona verk þá gæti ég það tæpast. En hvað gerist? Orðin kennari um þrítugt og reyti of oft andlegt hár mitt af þreytu yfir þessum ormum. En svo birtist brosandi andlit sjö ára drengs, þessa sem byrjaði svo leiðinlega í haust með uppsteyt og stæla - og segist ætla að teikna handa mér fallega mynd, hvað vilji ég fá? Bræðir mitt litla steinhjarta.

Kannski fá þessir greyið nemendur mínir stundum að finna fyrir pirringi sem á rætur sínar að rekja til minna eigin barna og fjölskyldumeðlima. Á þeim stundum styð ég heils hugar orð Margrétar Pálu, Hjallastefnufrumkvöðuls, að gott væri að geta hringt í skólann á slæmum dögum og sagt, fyrirgefðu en ég bara get ekki kennt í dag, ég er eitthvað svo geðvond og vil alls ekki láta það bitna á börnunum!

Vitlausir kallar

Hversvegna fell ég fyrir rómansmyndum en ekki bókum? Allavega var ég límd yfir Rúvbíó kvöldsins, um bandaríska konu sem flytur til Tuscan á Ítalíu og lendir í allskyns krúttlegum ævintýrum.

En hvers vegna eru börnin svo fullkomnir aðdáendur Spaugstofunnar (Vitlausu kallanna, eins og þau nefna hana), eins og hún er ekkert sérstaklega fyndin. ég sé alltént ekki að börn skilji þessar pólitísku/samfélagslegu tilvísanir. Ég held barrasta að þetta sé meira hefð, að poppa á laugardagskvöldi yfir vitlausu köllunum, heldur en að þættirnir séu eitthvert dúndur. Gott þó að það eru ekki leiðinlegri þættir þessi kvöld.

Hver er bestur í heimi?

Ef þessi bloggútrás mín væri víðlesinn miðill mundi ég reglulega benda á gott fólk. Afburðafólk sem bætir líf mitt og minna á einn eða annan hátt. Efst á þeim lista væri að sjálfsögðu mamma mín (ég segi þetta ekki aðeins vegna þess að hún ól mig frá einsfrumungsstigi og er alltaf til staðar).

Veðrið er yndislegt en samt hangir maður inni. Við strákarnir fórum þó í gönguferð fyrr í dag sem endaði hjá öllum gömlu og ævafornu vélunum. Davíð vill rífa nánast allt upp og gera það aksturshæft. Það er gott að ungdómurinn er bjartsýnn.

Og annað sem ég mundi gera ef ég væri víðlesin - eða nei, ég þarf sko varla að vera einlesin til að veita einhverju öðru en mannfólkinu viðurkenningu. Í dag væri það kaffisopinn. Hann jafnast á við hálfan vin.

AAAAAAAAAARRRRRRRRRRRRGGGGG!!!!!!!

Fátt er eins ærandi og þögnin.

En að öðru, klukkan er 19 mínútur gengin í 11 og enginn nema sá yngsti sofnaður. Veit ekki hvernig stúlkan sem gistir hjá Ingu verður í fyrramálið. Hún segist fara að sofa um 9 að kvöldlagi. Flissið úr herberginu minnir á gamlar gistiheimsóknir úr æsku.

Menningarbærinn Akureyri

Sáum Óvitana í gærkveldi - 4 börn og 2 foreldrar. Allir skemmtu sér vel, enda sýningin í alla staði stórskemmtileg. Krakkaleikararnir voru áðdáunarverðir og þeir fullorðnu stóðu sig líka frábærlega, ekki síst í ljósi þess að aðalleikararnir þrír eru þungamiðjan í tveimur leikritum samtímis sem hvort er sýnt einu sinni til tvisvar á dag. Áðdáunarvert úthald hjá fólkinu. Dauðlangar einmitt að sjá hitt Akureyska leikritið, Ökutímar.

Kárahnjúkavirkjun var ræst í dag. Hefjist gósentíð landans nú loks fyrir alvöru.

Í ótengdum fréttum, eini hvolpurinn á bænum belgist út á methraða. Óskírður er 8 daga gamall og hefur að lágmarki þrefaldað þyngd sína. Vona að hann verði ekki svo stór og þungur að hann komist ekki fyrir fé.

Vetrarfríið ógurlega

Nú er laugardagur nær liðinn, aðeins einn dagur eftir af vetrarfríinu. Það hefur nú þó nokkuð ræst úr því, ég bjóst við löngum, viðburðarlitlum dögum þar sem engin suður/norðurferð var skipulögð, ekkert skipulagt, en svo höfum við - börnin - haft í nógu að snúast. Við öll höfum bakað daglega, þá sérstaklega Inga sem fann heimilisfræðibók frá 2. bekk. Hún hefur reynt nánast allar uppskriftir á okkur. Við fórum til Baddýar og Svarvars, í göngutúra, höfum fengið gesti, lesið nánast allar bækurnar sem við sóttum í bókasafnið....

En ég ætla samt suður í næsta skólafríi.

Sögur frá Texas

Skrítin svona tíð. Hörkufrost annan daginn, lemjandi rigning hinn daginn. Svona svipað eins og skapsveiflur mannfólksins.

Skrapp í Krók í dag. Kyssti móðuna mína þar í bak og fyrir, drakk marga bolla af kaffi, hlustaði á margar sögur frá Texas. Fylgdi svo þessari frábæru heimsókn eftir með Þollláksmessustemningu í Skaffó, svo mikil var örtröðin á Bændadögum. Meiraðsegja stóð mig að því að raula jólalag við kassann. Alveg satt, konan á kassanum benti mér á það. Lagið.

Tíminn og kókið

Skrítið hvað tíminn líður. Rétt byrjuð á bloggsíðu og færði síðast í febrúar! Var að byrja á umbunarkerfi sem beindist að börnum mínum þar sem þau stóru þurftu að vinna sér inn 12 stjörnur með ýmsum húsverkum og viðvikum. Vinningurinn var svo afhentur í kvöld; bíókvöld með kóki (í fyrsta sinn sem ég hleypti þessum ófögnuði inn á heimilið möglunarlaust) og snarli. Þau völdu Power Rangers, yndislega bandaríska eitís-unglingamynd.
Er eðlilegt að hugsa daglega um manns eigin stöðu í lífinu? Um hvað gerist upp um og uppúr fertugu?
Er eðlilegt að fimm ára sonurinn sé glaðvakandi núna kl. 11 að kvöldi? Líklegast, eftir kók, snakk og gasa-hasarmynd.

Er einhver þarna?

Nei, líklegast ekki. Sem betur fer gáir örugglega engin að þessari síðu. Ég sé að ég hef ekki snert þessa síðu síðan 6. mars. Líklegast var það fyrir bestu. 7. mars var viðburðaríkur dagur og dagarnir og vikurnar sem fylgdu buðu ekki upp á skrif sem áttu heima á neti allra.

En hvað um það, hvern dag lengir, flest þorrablót afstaðin ef frá er talið tveggja vikna samfellda hákarlsþorrablótið í ísskápnum okkar Einars. Sem er allt í lagi. Það er gott að hann fái útrás fyrir illa lyktandi mat þar sem ég fæ mína reglulega fyrir hvítlauksáti.

Fórum suður um helgina, öll fimm. Öllu heldur öll sex þar sem fóstursonurinn fór með aðra leiðina. Gerði það helsta sem hægt er að gera á frá föstudagskvöldi til hádegis á sunnudegi: sund, Húsdýragarðurinn, Kringluferð með tilheyrandi troðningi og barnahvörfum, innrásir á heimili ættmennana, Bónus…. Er hægt að fara fram á meira?