Lumbrað og lamið

Fór með börnin á bíó eftir yndislega skíðaferð í Tindastólinn. Sáum Ástrík og Steinrík sem fóru á Ólympíuleikanna. Það var lán í óláni að Inga varð heiftarlega veik með háan hita og hálsbólgu, því okkur Davíð blöskraði svo ofbeldið! Það er bara ekki það sama að sjá fólk lúskrað og lamið og kýlt í loft upp þegar það er alvöru. Miklu betra að sjá teiknimyndapersónur lenda í svona útistöðum. Við Davíð vorum dauðfegin að fara út í hléinu en Gunnar sagði uppáhaldssetninguna sína "mér er sama, mér finnst myndin flott!"

Inga er ennþá slöpp - hiti, hausverkur, hálsbólga. Blessað barnið vinnur hörðum höndum við að koma sér upp glæra lúkkinu.

Ó, hún Drífa mín!

Við börnin erum komin heim. Börnin sofnuð og ég sest fyrir framan tölvuna. Einar líklegast rétt að syngja lokalögin fyrir Egilsstaðabúa og á eftir ferðalagið heim í nótt.

Við Drífa nágrannakona mín með meiru, héldum matarveislu í Mannlausa Klúbbnum okkar, þ.e. þegar menn okkar að heiman í kórferðalagi og við eldum eitthvað svínslega gott sem inniheldur a.m.k. mikinn hvítlauk. Drífa er ein af þeim konum sem ég hef óbilandi matarást á. Í kvöld bauð Drífa í eftirfarandi rétti:

• ofnbakaðan kjúkling með barbekjúsósu
• 40 hvítlauksgeira kjúkling (nahamm!)
• sætar kartöflur og fleira grænmeti steikt í balsam ediki (úúúh)
• spínat með hvítlauk, rúsínum og ristuðum furuhnetum (ahhhh)
• ofnsteiktum kartöflum
• tómatsalati með allskyns lauk, papriku, feta og sólþurrkuðum tómötum (slurp)
• piparostasósu með miklu soði úr hvítlaukskjúklingnum (slu-u-urrrrp)
• Í eftirmat: ís með volgri mars-súkkulaðisósu (spring!)

Já, ég er eins og kópafull urta á sólarströnd eftir kvöldið. Ég hlýt að sjá til gólfs þegar líður á næstu viku.

Amma Soffía

Loksins sinnti ég tilfinningaskyldum og hringdi í föðurömmu Soffíu. Hún er nú til húsa á Landakoti, fer þó stundum heim um helgar. Ég sagði börnunum að amma Soffía myndi orðið ekki allt, hún til dæmis man ekki hvað þau heita lengur. Ég veit það, sagði Davíð, hún kallaði mig Óla síðast þegar við fórum í heimsókn. Og ég sem var að velta því fyrir mér hvort þau ættu að vita svona lagað, að amma væri orðin óttalega gleymin. Í samtali okkar ömmu sagði hún mér að hún ætti herbergisfélaga. Ég spurði hvort þetta væri ekki ágætis kona -jújú, sagði amma. Eruð þið á svipuðum aldri, spurði ég. Hvað ertu gömul, spurði amma konuna sem greinilega var viðstödd. Æi, ég man það ekki!, svaraði konan og þær báðar hlógu dátt.

Aukastarfið mitt

Fyrir nokkrum árum, á hjónaballi, var mér lýst sem fjölmiðlafulltrúa Flatatungu. Í gærkveldi sinnti ég þessu hlutastarfi mínu þegar ég fór á fund félags sauðfjárbænda í Skagafirði og tók á móti útskornum hrút með nafni okkar Einars á. Blakkur, sonur Rúðubrots og einhvers sæðingahrúts frá Borgarfirði, var stigahæstur fullorðinna hrúta 2007. Hér sjáið þið þennan glæsta grip. Fundargestir dásömuðu hornalag hans en veittu nafni móður hans sérstaka athygli .

Fór í dag í Krókinn, hitti langömmuna og langafann - ótrúlega ungleg miðað við titla, en æi verð að hætta því uppáhalds spjallþátturinn minn er byrjaður! Kiljan. Síjú.

Fleiri myndir

Jódís og Inga nýkomnar niður. Fyrir aftan Ingu sést svo í Sigfríði og Gunnar á niðurleið.

Sigfríður með sinn hvoran guttann á lærum sér.

Af hverju í #$%"! kem ég ekki fleiri myndum á síðuna?

Loksins komumst við börnin á skíði með skíðalyftu - þó að það hafi verið öllum hollt að byrja á nýjum skíðum í Vallarmýrisbrekkunni hér heima, með tilheyrandi þrammi upp til að getað rennt sér niður. Við fórum út á Tindastólssvæðið í trússi með Sigfríði svilu og öllum Kárabörnum. Yndislegur dagur!

....................................

.............................
............................................
................................
.............................
Svona er hljóðið úr mér í dag, svona hressilega raddlaus þökk sé hálsbólgu (og kannski ögn af söng á þorrablótinu). Fór heim úr skólanum eftir tveggja tíma kennslu og lagði mig í 3 tíma! Mér leið eins og blöndu af ábyrgðalausum unglingi og glæpamanni sem er við það að vera staðinn við iðju sína. Að leggja sig í 3 tíma um miðjan dag! Fussumsvei og þvílíkt og annað eins! Mikið andskoti var það gott.

Annars er aðalfréttin sú að amma mín Nóna er orðin langalangamma! Og Baddý og Svavar langamma og langafi. Og Halli fósturbróðir minn orðinn afi!! Já, Nóna "litla" eignaðist undurfagran son í gærkveldi. Innilegar hamingjuóskir, litli drengur, með komuna í þennan heim.

Þorrablót

Mikið er þorramatur góður, hann verður alltaf betri með hverju árinu. Í fyrsta sinn hlakkaði ég til að borða súrmat, eitthvað sem ég hundsaði fullkomnlega fyrir 10 árum. Þetta er enn eitt merkið um aukin þroska. Geiri var æði eins og vanalega, nú hef ég bætt við háværu "OgSVO!" á undan öllum lögum sem ég raula, auk þess sem ég tek ennþá "OgSóló!!" á undan öllu tralli. Einstakur performant hann Geirmundur Valtýsson.

Ég er enn að jafna mig á að við Einar partíljónapar lentum í næstu þorrablótsnefnd. Eitt hef ég þó ákveðið, ég ætla fá í gegn að sérstakir skemmtiverðir séu ráðnir. Þeir eiga að sjá um: 1) að enginn fari með vökva á dansgólfið (ojj klístrið!), 2) að kjaftaskar og símafíklar þegi yfir skemmtiatriðunum og 3) að allir séu sómasamlega girtir þannig að maður þurfi ekki að hafa naríur annarra fyrir augum þegar maður raðar í sig þorramatinn. Lifi Solga Drottning!

Ofursætur öskudagur

Yndislegur dagur, þessi sem er rétt liðinn. Ég og drengirnir mínir brunuðum norður á Akureyri eftir vel heppnað öskudagsball á leikskólanum. Ég að sjálfsögðu gleymdi myndavélinni, en Sigfríður svila mín beitti sinni grimmt. Ætlunin var að sækja frumburðinn en hún hafði um morgunin sungið sig inn í hjörtu Akureyringa, með hjálp Kristbjargar Þórarins- og Birgitardóttur, og fengið að launum tæp 3,5 kg af sælgæti. Svo átti að renna sér svo á nýju skíðunum uppi í Hlíðarfjalli. Nú, fjallið rétt lokaði þegar við renndum í hlað, vegna hvassviðris. Þetta fannst börnunum ekkert alslæmt því þá gátu þau farið aftur heim til Kristbjargar og fjölskyldu og létt á fyrrnefndum 3,5 kílóum. Nú þegar klukkan nálgast eitt að nóttu eru u.þ.b 2 kg eftir.

Nammi-fyrir-söng-hefð Akureyringa er stórskemmtileg og stemningin sem myndast frábær. En ég er enn í losti yfir magninu sem þrjár stúlkur fengu á einum morgni, rétt um 10 kg til samans! Ég veit ekki hvort er verra, óhóf akureyskra fyrirtækja (á sumum stöðum fékk hver krakki poka með 3-6 stk. af nammi í) eða að ég er búin að smakka á 3 súkkulaðistykkjum og einni lakkrísrúllu! Hvernig á ég að geta passað nammiátið næstu daga, ha? Í hvað á ég að fara á þorrablótið, ha, ekki stækka minnkuðu sparibuxurnar mínar á næstunni, ha!
Að lokum, ég veit að ég sendi slóðina á einhver netföng en ég má til með að benda á stelpurnar mínar á Akureyrarsíðunni,
http://akureyri.is/frettir/2008/02/06/nr/9704. Yfir og (smjatt-sjmatt) út.

Á skíðum skemmtég mér?

Andleysi lýsir helst síðustu dögum mínum. Ég kemst með glans í gegnum daginn, þ.e. sinni vinnu, börnum, manni, hef í þau síðarnefndu mat og hrein föt en ekki er smuga að ég nenni að þvo eða þrífa. Eða að ég finni eitthvað gáfulegt að skrifa. Eða segja mömmu einhverjar fréttir þegar við tölum saman í tölvunni yfir dynjandi barnaefni sjónvarpsins og jafnvel fréttir á Rás 1. Allavega kvartar mútta greyið yfir áreitinu.

EN, ég veit hvað ég ætla að gera í vetrarfríinu sem byrjar á öskudaginn. Ég ætla að skella mér norður til Akureyrar á þriðjudaginn í þeim tilgangi að ferja Ingu svo hún megi njóta Öskudagsins þar, undir leiðsögn Kristbjargar Tóta- og Birgitardóttur og Silju vinkonu hennar. Á sjálfan öskudaginn fer ég með drengina á leikskólaballið (hólímólí, ég hef ekkert hugsað um búning fyrir mig!) og skelli mér svo aftur norður til að nálgast frumburðinn. Og fjárfesta í skíðabúnaði á börn og móður. Svo næstu daga verð ég náttúrulega að nota búnaðinn!

Mynd dagsins: hélt ég ætti gamlar myndir frá Kerlingarfjöllum en í staðinn rakst ég á eina góða af okkur John og Matta í Noregi árið..... 1982 held ég. Það var á síðustu öld.

Æi! Sjúkk! Æi! Sjúkk

Jújú, auðvitað er maður ögn spældur að komast ekki suður, en mér finnst ég hafa grætt heila helgi! Tilhugsunin um að eyða ómældum klukkustundum í hægfara bíl í kafaldsbyl með einum manni og þremur börnum, var ekkert sérstök. Eiginlega hryllileg. Og í staðinn fyrir þetta tilbúna fangelsi (þetta með bílinn og snjóinn og börnin og allt það) fæ ég að vera heima hjá mér og taka til hendinni, þurrka af u.þ.b. 2 kg af ryki, ganga frá Hreinþvottafelli, finna gólfið aftur, skrúbba verstu blettina af því... Kannski maður ætti bara að láta sig gossa suður á bóginn.

Las í Nat´l Geographic að hátt í einn fjórði háskólanema í Bandaríkjunum nota Ritalín og önnur athyglisbrestslyf til að skerpa á minni og athygli.

Ó þessir englar!

Æi hvað lífið er yndislegt - þegar það er gott. Þriðji sonurinn er hjá okkur og eins og getur gerst hafa ýmis mál s.s. klögu- og slagsmál, eignarhaldságreiningur, óvægin gagnrýni, uppnefningar, pirringur ofl. komið upp á. Á þeim stundum stendur maður í stöðugum sættaviðræðum og/eða skömmum og maður verður misvongóður um að hægt sé að sætta stríðandi fylkingar. En nú eftir hádegi hef ég farið í langa sturtu, fengið mér svo kaffi og súkkulaði og setið við tölvuna án þess að skipta mér af þessum elsku ormum. Þau eru nefnilega í húsaleik inni í aukaherbergi, þar stjórnar Inga ströngum skóla þar sem drengir þurfa að draga til stafs. Ekki heyrist píp - nema leiðréttingar kennarans. En bittinú, bætist nemandi í hópinn, Sólgunnurin komin og þá leggja nemarnir fljótt niður skólabækur. Hljóðstyrkurinn eykst með hverri mínútu með tilkomu Þórgunnar og kennarinn býr sig undir flótta suðreftir.

Í gær bökuðu Inga og Eymundur djöflaköku sem varð að fá djöflaandlit. Svona til að útskýra skreytingu á kökunni og andlitin í kring.

P.S. Takk Guð og gaddur fyrir æðislegt, almennilegt, ekta vetrarveður. Höfum þetta svona áfram.

Ha? Ertað tala við mig?

Ég held ég sé mögulega með einhverja þroskafroska-röskunarheilkenni. Suma dagana virðist ég ekki hugsa um neitt. Sest fyrir framan tölvuna, til að skrifa einhver rakin gullkorn sem spretta upp úr mínum stórfenglega heila. En ekkert kemur, þetta er svona svipuð tilfinning og að opna goslausa gosflösku = Zh. Ekki PZZZZZZZZZZHHHHHHHH!!!!!!

Ég ætla bara að halda áfram að hugsa um árshátíðina, nemendur, kennslu, börnin og manninn, námskeið, kvöldmat, innkaup, Sögur úr síðunni, þrif, þvott... Set svo aðra (af tveim, já) myndina sem var tekin í 4 ára afmælinu á sunnudaginn.

Hm... hvað skal segja?

Æi, ég hef opnað þessa síðu reglulega síðustu daga en ekkert hefur viljað skrifast á skjáinn, því ég hef ekkert verið að hugsa um neitt sem mætti rata út á hið víða net. Þó get ég talið upp nokkur atriði sem eiga eitthvert pláss í hugsunum mínum:

• Árshátíð Varmahlíðarskóla á föstudaginn 18. janúar - minn frábæri 8. bekkur æfir á fullu leikrit sem er að mestu fimleikasýning. Sú minnir á árshátíðir fyrri ára þegar einmitt fimleikarsýningar voru plássfrekar, nánast allir í skólanum fóru handahlaup, allavega í það minnast kollhnís og sumir hoppuðu í hringi af trampolínum. Þetta verður að sjálfsögðu langbesta atriðið. Að mínu mati.
• Afmæli litla drengsins míns - sá verður 4 ára á mánudaginn. Ótrúlegt. Ég á ekki lengur lítið barn. Ekki það að klukkur klingi, en ég finn samt fyrir örsmárri eftirsjá af ungbarna-aldri afkvæma minna. Á morgun verður haldið upp á herlegheitin, ég vona að drengurinn verði ekki spældur þegar allir gestirnir eru mættir, því þrátt fyrir margendurteknar ítrekanir verður ekki öllum strákunum á deildinni hans boðið.
• Undurfallegt veður í dag og síðustu daga - himininn sýnir ný listaverk á hverjum degi, með aðstoð fjallanna.
• Söngprógram Karlakórsins Heimis helgað Stefáni Íslandi - komst ekki á þrettándahátíðina vegna stórafmælis Birgit á Akureyri, en ég VERÐ að komast á þessa tónleika. Af hverju? Tjah, mannstu Eva Rós eftir Stefáni þegar hann bjó gamall maður fyrir ofan ömmu og afa á Háaleitisbrautinni? Hann á það örugglega skilið að ég kynnist annarri hlið af honum en maður gerði á Háó. Blessaður maðurinn.
• Nýtt ár og nýir tímar - þetta ár skal einkennast af bullandi bjartsýni og jákvæðni!

Ekki - meira súkkulaði, takk.

Þvílíkt afrek, í gær hélt ég mig frá sykri í heilar - hvað var það nú langt? - 12 kl.stundir! Já, í dag entist ég til um 2 leytið.... Á þessu sykurstigi máls sé ég ekki alveg hvernig ég á að passa aftur í allar buxurnar mínar á næstunni. Ætli ég verði ekki að fara stunda þessar stöðugu gólfæfingar eins og börnin, þau gera ógrynni af krefjandi líkamsæfingum hér inni. Allt frá kollhnísum og handstöðum í eltingaleiki í kringum og upp á húsgögn. Ég er viss um að súkkulaðikeppirnir rynnu af mér.

Í aldanna skaut..

Gleðilegt árið og allt það og þá er það frá. Ekkert markvert gerist þessa dagana, mamma farin, skólinn byrjaður á ný, sem og leikskólinn, hrútarnir farnir að hægja á sér... Jú annars stefnir í stórmerkan atburð. Eftir 10 daga á Gunnar nokkur Einarsson fjögurra ára afmæli. Og mikið hlökkum við öll til, þó síst Davíð sem vill alls ekki að piparkökuhúsið verði etið í afmælisveislunni. Og ég sem ætlaði að spara mér baksturinn.

ATH ATH - engin messa í dag.

Ekki fer mikið fyrir messuferðum þessi jólin. Messufall varð á Silfrastöðum í dag, sökum gargandi roks enn eina ferðina. Skellti mér í gönguferð milli bæja, svona til að prófa aðstæður - ég hafði mig fram og til baka slysalítið (flaug að vísu flöt á bakið í drullusvað, nema hvað). Annað verður þó sagt um Týra Prins Depils- og Perluson, hann fauk allavega þrisvar útaf veginum. Blessað litla skinnið. Auðvitað á maður ekki að hlægja að litlum hvolpi þegar hann fýkur eins og borðtuska niður af vegkantinum, en fyrst hann hafði sig alltaf aftur upp á veginn var nú ekki hundrað í hættunni, ha.

Hvað ætli maður sé búinn að innbyrða mörg kíló af hreinu súkkulaði um hátíðarnar? Aðventan meðtalin? Þetta er fáránleg spurning, svona álíka heimskuleg og: hversu mörg grömm er hamingjan?

SILFURBRÚÐKAUP

Já, í dag er merkisdagur. Í dag eru liðin heil 25 ár síðan mamma rétt kláraði að sauma á sig skautbúninginn. 25 ár síðan John gaf henni gullin til að skreyta hann, þ.e. búninginn. 25 ár síðan glumdi í tröllagrýlukertunum á Njarðvíkurkirkju þegar þau hrundu til jarðar - svona eins og til að leggja áherslu á orð prestsins (hvað hét hann nú?). 25 ár síðan geggjaðasta partý var haldið í offiséraklúbbnum uppá Velli. Til hamingju með brúðkaupsafmælið, mamma og John!!

Gleðilega hátíð

Nú nálgast miðnætti á aðfangadagskvöld. Lambahryggurinn etinn, ísinn slurpaður, uppvaskið frágengið, jólpappírsflóðbylgjan hamin, nýja dótið handfjatlað, börnin meðvitundarlaus. Nú sitjum við mamma bara frammi í stofu, báðar í hálfgerðu ofurátsmóki með sæluglýju í augunum. Þetta hefur verið ósköp notalegt kvöld. Hrósið fá börnin, sem fengu ekki hina stórvarasömu pakkasýki, en eftir að Inga þjáðist svo heiftarlega á fjögurra ára jólunum sínum að hún gat engan veginn notið sín, hefur sagan um hana verið óspart notuð í forvarnarskyni.

Úps, rétt nær dottaði fram á lyklaborðið. Líklegast merki um að skrifa sig út. Góða jólanótt.

Nú er komið nóg.

Síðasta Silfrastaðakirkjukórsæfingin er yfirstaðin, var haldin í gær á Uppsölum eins og vanalega. Og eins og vant er var fyrst drukkið kaffi og jólate með fjölbreyttu meðlæti hjá Sólveigu, síðan æft og svo aftur drukkið kaffi og te . Kóræfingar á Silfrastöðum eru með yndislegri stundum sem ég veit. Frábær félagsskapur, fjörugar samræður, gott kaffi og meððí, góður söngur (allavega segir mamma það, sem hefur mætt á jólaæfingarnar þegar hún er á landinu. Hún hefur verið útnefndur Aðdáandi Númer Eitt eftir lofsyrðin frá því í fyrra).

Eitthvað eru börnin farin að lýjast á piparkökubakstri. Reyndi að fá þau til að skella mótunum á deig í morgun þar sem kökudúnkurinn er tómur í annað sinn. Þetta er líka orðið gott, þessi bakstur fyrir jólin. Nú má bara einbeita sér að þrifum - skafa deigið af gólfunum, skrúbba glassúrsputtaförin af veggjunum, pússa smjörlíkiskáfið af sófasettinu...